مازندران

...
چنین گفت کز شهر مازندران                 یکی خوشنوازم ز رامشگران
اگر در خورم بندگی شاه را                      گشاید بر تخت او راه را
برفت از بر پرده سالار بار                         خرامان بیامد بر شهریار
بگفتا که رامشگری بر درست                   ابا بربط و نغز رامشگرست
بفرمود تا پیش او خواندند                         بر رود سازانش بنشاندند
به بربط چو بایست بر ساخت رود               برآورد مازندرانی سرود
به مازندران شهر ما یاد باد                      همیشه بر و بومش آباد باد
که در بوستانش همیشه گلست               به کوه اندرون لاله و سنبلست
هوا خوشگوار و زمین پرنگار                       نه گرم و نه سرد و همیشه بهار
نوازنده بلبل به باغ اندرون                         گرازنده آهو به راغ اندرون
همیشه بیاساید از خفت و خوی                همه ساله هرجای رنگست و بوی
گلابست گویی به جویش روان                  همی شاد گردد ز بویش روان
دی و بهمن و آذر و فرودین                        همیشه پر از لاله بینی زمین
همه ساله خندان لب جویبار                     به هر جای باز شکاری به کار
سراسر همه کشور آراسته                       ز دیبا و دینار وز خواسته
بتان پرستنده با تاج زر                               همه نامداران به زرین کمر
...
این ابیات از شاهنامه است! 
داستان این شعر در مورد کاووس شاه هست که با شنیدن آواز یک رامشگر ظاهرا دوره گرد مازنی، یعنی ابیات فوق، تصمیم می گیرد برای جنگ با دیوها به مازندران حمله کند. 
داستان به روایت شاهنامه را اینجا بخوانید.
چقدر هم این کلمه ی رامشگر خوشایندم بود!
/ 0 نظر / 12 بازدید