تجربه

 

به خاطر يادداشتی اين پست را برداشتم. يادداشتش هست می توانيد نوشته را حدس بزنيد. جمله آخر را نگه می دارم:

اگر ما بندگان خدا می دانستيم رحمت پروردگارمان چقدر زياد است و او چقدر به ما نزديک، به او اعتماد می کرديم.

توضيح: ظاهرا متن منظور را نرسانده بود و احساس کردم ممکن است بوی ريا بدهد! دلم نمی خواهد يادآوری رحمت عام خدا را با بعضی رفتارها اشتباه بگيرند و دليلش من باشم.

گفتی از حافظ ما بوی ريا می آيد؟ حافظ (ما) هم که کارش درست است!!!

  
نویسنده : شیث ; ساعت ۳:٢۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٤/۱٠/٢۳
تگ ها :