به اوراق ارزش داری نگاه می کنم که هفت سالی هست که لای مدارکم هستند. به روزهایی فکر می کنم که اولین حقوقهایم را صرف خریدشان کردم. فکر میکردم در رونق اقتصاد کشورم سهیم شده ام. احساس خوبی بود، احساس تاثیرگذاری یا مشارکت ولو بسیار کم، در واقع در حد توان آن روزهایم. حالا بعد از این همه سال و این همه اتفاق، ارزش هر کدام از این اوراق، ماکزیمم برابر مبلغی است که خودم پرداخته بودم. اگر همین مبلغ را صرف خرید طلا یا ... کرده بودم قطعا حالا ارزشش خیلی بیشتر شده بود. افت ارزش سرمایه آزار دهنده است اما از آن آزار دهنده تر احساس فریب خورده بودن در مورد مشارکت در بهبود اقتصاد و صنعت کشور است.

  
نویسنده : شیث ; ساعت ۱٠:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٧/٢٥
تگ ها :