...

اي علي زخم كهنه اي دارم                                 تو نداري كه داردم تيمار

چنگ زن خرد كن مرا ستخوان                              سينه بشكاف و قلب بيرون آر

پس به برفابه اي به تشت بلور                              زنگ دل آب ده دمي، بفشار

يله كن پنجه، جانم از حلقوم                                بركش اين رنگ رنگ پر زنگار

تار و پودش يكان يكان بگسل                                همه از هم بدر، دمار دمار

آهنين مشت سخت دار و بكوب                            پس مرا قطعه قطعه كن صد پار

قطعه اي را به داغ زار كوير                                   ذره اي را به آب شور بحار

تكه اي را به قله ي كوهي                                   تكه اي را به دره هاي كبار

ديگري را به كنج نخلستان                                   ديگري، چاه ناله ي خونبار

پس به اذن خدا چو ابراهيم                                  ادعني يأتينك الاطيار

نو شوم نو اگر توام خواهي                                   ديگرم كن به ديگرم مسپار

نو شوم نو چو رعشه ي تن خاك                            زير نرماي بارش آذار

نو شوم نو چو دانه ي برفي                                  كه مي افتد به گيسوي جوبار

نو شوم نو، چو شبنمي كه دمد                            بر گل ياس در پگاه بهار

همچو شبنم که می فتد بر او                              عکس خورشيد و انجم و اقمار

همچو شبنم به پشت كوچك من                           آسمان بي ستون شود ستوار

همچو شبنم به سينه مي گيرم                            نه فلك را، نه است يا كه هزار؟

...

من شبانی که آرزو دارم                                       باشمت روز و شام خدمتکار 

دستکت بوسم و بمالم پای                                  شويمت گر دهی شعار و دثار

وقت خواب آيدت بروبم جای                                  واکنم خون کشيده ات دستار

فهم من از تو بيش از اين چه شود؟                        خردم خرد و چشم و قلبم تار

سهم من ز آسمان معرفتت                                  قدر يک پنجره است زين دوار

بسم اين پنجره است اگر گاهم                             ماهم آيد کنارم از اغيار

سدره المنتهی است لانه ی تو                             سوزدم پر پرنده ی پندار

...

مهربان باغبان سبز انگشت                                  داغ عشقم به خاک سينه بکار

...

 

                                                                                     هفت سپهر- كهف الوري

                                                                              احمد محبي آشتياني   

  
نویسنده : شیث ; ساعت ۱۱:٠٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٤/۸/۳
تگ ها :