اوصیکم و نفسی بالصبر

منش آدمها به میزان ادب و بزرگیشون بستگی داره. یه آدم مودب یا بزرگوار هیچ وقت رفتارهای خیلی حقیرانه یا بی ادبانه نداره. البته بعضی وقتها حق داره(از نظر من) چهارچوبش رو رعایت نکنه. مثلا وقتی که طرف خیلی نمی فهمه اما قطعا رفتارش خیلی زیاد بد نخواهد بود. از طرف دیگه هم یک آدم حقیر یا بی ادب هیچ وقت رفتار مودبانه یا بزرگوارانه نداره. آدم مثبت سابق الذکر ممکنه از دستش در بره یا عمدی خوب نباشه اما آدم منفی چهار چوبی نداره که بخواد سهوی یا عمدی رعایتش بکنه یا نکنه. پس هیچ وقت هیچ وقت نباید ازش انتظار داشت که مودبانه یا بزرگوارانه رفتار کنه. نه که نخواد. یا به ضرورتش هنوز پی نبرده یا هنوز یاد نگرفته. شما خودت می‌تونی به زبانی که بلد نیستی صحبت کنی؟‌ پس بیخودی توقع نکن! درسته که آدم دومی خیلی انرژی میگیره از اطرافیان وقتی که انتظار داری یه سری حداقلها رو رعایت کنه و نمی‌کنه اما شاید بهتر باشه بهش یه جورایی آموزش بدی. هیچ کس دوست نداره بد باشه. درسته! ما نه پیغمبریم نه مسوول تربیت دیگران اما کمی تلاش برای کمک به دیگران که بدنیست.

پی نوشت: اینها رو برای توصیه به خودم نوشتم تا کمتر روی اعصاب دیگران پیاده روی کنم به خاطر اشتباهات رفتاری آدمهایی که از نوع دومند. خودم هم که هنوز خیلی ایراد دارم.

  
نویسنده : شیث ; ساعت ٧:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٤/۱٦
تگ ها :